γράφει ο Δρ. Μέντης Κωνσταντίνος
Η κρίση δεν είναι
οικονομική. Είναι βαθύτατη κρίση ηθικών, κοινωνικών, πολιτισμικών και
δημοκρατικών αξιών που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούν και στην οικονομική κρίση
και σήψη.
Τιμωρούνται οι άνεργοι,
οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι νομοταγείς, οι
έντιμοι, οι εθελοντές, οι πατριώτες και διαφεύγουν επί χρόνια οι καταχραστές
του δημοσίου χρήματος, οι αεριτζήδες, οι φοροφυγάδες, οι φοροαποφυγάδες, οι
φοροαπαλλαγέντες, οι εισφοροφυγάδες, οι εξαγωγείς αφορολόγητων κεφαλαίων, οι
εξαγωγείς κεφαλαίων που προέρχονται από
παράνομες δραστηριότητες κ.α.
Προς επιβράβευσή τους μάλιστα οι «παράνομοι»,
καραδοκούν να λάβουν ως λεία (αντί πινακίου φακής) και την περιουσία των
νομοταγών. Τιμωρούνται οι νέοι … ακόμη και οι επόμενες γενιές και τυγχάνουν
σχεδόν ατιμωρησίας, με τον περίφημο νόμο 3126/2006 περί ευθύνης υπουργών οι
κατ’ εξοχήν ασκούντες τις «πτωχευόμενες» πολιτικές (επί σειρά ετών), αλλά και
οι ακολουθούντες «συμπεριφορές και πρακτικές» που δεν συνάδουν προς το δημόσιο
συμφέρον και τον ωφελιμισμό των πολλών, ως είθισται σε μια δημοκρατία.
Είναι ο πρώτος νόμος που
έπρεπε να καταργηθεί, πριν την προσφυγή της Ελλάδας στο Δ.Ν.Τ., διότι αποτελεί στίγμα για κάθε σύγχρονη
Δημοκρατία και βάναυση προσβολή του πολιτεύματος ιδιαίτερα για χώρες υπό
«πτώχευση» … λόγω κακοδιαχείρισης.
Στις πλούσιες χώρες η Ελλάδα.
Η ανάπτυξη μιας χώρας εξαρτάται κυρίως από το
«φυσικό, πολιτισμικό και ορυκτό» της Πλούτο.
Η Ελλάδα διαθέτει και τα τρία στον υπέρτατο
βαθμό, δίνοντας στη χώρα μας μοναδικές προοπτικές ανάπτυξης. Πρόσφατα το 2010, πριν μπει στα μνημόνια, κατατάχθηκε
στις 32 πλουσιότερες χώρες του κόσμου, με βάση το κατά κεφαλήν εισόδημα, και
σύμφωνα με το UNDI στις 22 πιο αναπτυγμένες χώρες παγκοσμίως (βλέπε σχετική
αναφορά και στην ιστοσελίδα του Ταμείου
Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας Δημοσίου).
Αν όμως αναλογιστεί
κανείς ότι τις τελευταίες κυρίως δεκαετίες, καταστρέφεται ο σπάνιος φυσικός
πλούτος της χώρας μας, απαξιώνεται ο λαμπρός πολιτισμικός της πλούτος και κατά
τρόπο περίεργο αγνοείται ο σπάνιος ορυκτός της πλούτος, εύκολα μπορεί να
συμπεράνει ότι με μια Εθνική Πολιτική, με μια Σύγχρονη Στρατηγική και μ’ έναν
άρτιο Πολιτικο-οικονομικό σχεδιασμό, η Πατρίδα μας θα μπορούσε να καταταχτεί
σύντομα στις 15 τουλάχιστον πλουσιότερες χώρες του κόσμου!
Και μ’ ένα δίκαιο
κοινωνικό σύστημα (διότι ως γνωστόν το ισχύον εμφανίζει τεράστιες και
αναχρονιστικές εισοδηματικές ανισότητες) θα μπορούσε και πάλι να αποτελέσει πρότυπο Ανάπτυξης, Πολιτισμού και
Δημοκρατίας.
Αντ’ αυτού όμως η Πατρίδα
μας περιφέρεται εσχάτως μέσα στο Δούρειο Ίππο της «Ψωροκώσταινας», διασύρεται
διεθνώς και προβάλλεται σαν η πρώτη Χώρα προς πτώχευση στη διεθνή
ειδησεογραφία.
Πραγματικά πρόκειται περί ΑΘΛΟΥ …
ΑΘΛΙΟΥ όμως.
Η αναζήτηση των
διαχρονικών πολιτισμικών, κοινωνικών, ηθικών και δημοκρατικών αξιών του
Ελληνικού Πολιτισμού, το πλάτεμα των κρουνών της ιστορικής μνήμης και
συνείδησης και το βάθεμα των κοινωνικών και δημοκρατικών θεσμών, θα αποτελέσουν
την πολύτιμη πυξίδα διαφυγής από τον «ιέρειο» χώρο των σπονδών προς τους
Κέρβερους της σύγχρονης Νομισματικής Πολιτικής, από τους κατακομβιαίους
σχηματισμούς του ζοφερού Πλούτωνα και από τις υποχθόνιες και φρυγματισμένες
ανασαιμιές της γης προς τους ιριδισμούς των κυματιστών Ελλαδικών ονείρων, προς
το λιοπερίβλητο άρμα του Φαέθοντα και προς το άπλετο και Απολλώνιο Ελληνικό
Φως.
