«Η Αριστερά οφείλει τη νίκη της στις ευρωεκλογές στο ότι κατάφερε
και άρθρωσε ένα διαφορετικό λόγο, είχε μια διαφορετική φωνή πού επέμεινε και
επιμένει στην χάραξη διαφορετικής πολιτικής, μακριά από τη δημοσιονομική πειθαρχία και τη
λιτότητα, και άρα πιο κοντά στις βασικές ευρωπαϊκές αξίες της αλληλεγγύης και
της συνοχής».
«Τι νόημα έχει να
δημιουργείται πλεόνασμα όταν αυτό είναι αποτέλεσμα τεράστιων περικοπών,
ανεργίας, και κατακόρυφης κοινωνικής πτώχευσης; Η δική μας απάντηση θα είναι να
ενισχύσουμε την ζήτηση, να αναδιαρθρώσουμε το χρέος, να έχουμε μια πιο
δραστήρια Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα -με δυνατότητα για «ποσοτική χαλάρωση»-
γιατί μόνο έτσι θα σταματήσει, και πρέπει να σταματήσει, η λιτότητα. Άλλωστε σε
τέτοιες συνθήκες, ανάλογες του δράματος της δεκαετίας του 1930, απλές
κεϋνσιανές κινήσεις μπορεί να έχουν επαναστατικά, τελικά, αποτελέσματα. Να
γιατί ζητάμε κάτι που έχει ξαναδοκιμασθεί, όπως η Σύνοδος του Λονδίνου του 1953
για το γερμανικό χρέος».
